1. Οι εξελίξεις στην ταξική πάλη στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!!!

Στις μέρες το σύνθημα ψωμί παιδεία ελευθερία ακούγεται τόσο επίκαιρο παρά ποτέ! Η κυβέρνηση εξαπολύει επίθεση προς όλα τα μέτωπα. Ασφαλιστικό για τους εργαζομένους και τους μελλοντικούς εργαζομένους και αντιδραστικές - αντιεκπαιδευτικές ρυθμίσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ…
…Σ’ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗ ΖΩΗ;

28η Οκτωβρίου 2007 και για άλλη μια χρονιά με αφορμή την «εθνική επέτειο» πολλοί είναι οι συμμαθητές μας που απλά επειδή δεν θέλησαν να συμμετάσχουν σε μαθητικές παρελάσεις αντιμετωπίζουν κυρώσεις, απειλές, ακόμα και αποβολές. Διώκονται γιατί αδιαφόρησαν ή ύψωσαν φωνή ενάντια σε αυτή τη μιλιταριστική πρακτική φασιστικών - ναζιστικών καθεστώτων που στην Ελλάδα καθιέρωσε ο δικτάτορας Μεταξάς. Σε αυτό το πλαίσιο, ο μαθητής μετατρέπεται σε στρατιώτη, υποκλινόμαστε σε στρατιωτική, πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία, με τους «άριστους» να μπαίνουν μπροστά και τους «κακούς» να μένουν πίσω. Όλοι στα μπλε-άσπρα, «έπαθλο» η ελληνική σημαία και πρόσχημα η ιστορική μνήμη.

ΜΠΡΟΣ στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Μπ. Μπρεχτ

Αρχές της νέας σχολικής χρονιάς, τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Οι σφυρίχτρες ηχούν στις πρόβες της παρέλασης «εν δυο μαρς!» ενόψει «εθνικής εορτής». Όλοι έτοιμοι για την πατριωτική φιέστα, κι εμείς σε ρόλο μαριονέτας. Ο υπουργός που θα χειροκροτά καμαρώνοντας άλλαξε, αλλά η κυβερνητική πολιτική μένει ίδια. Σχολεία χωρίς καθηγητές, μάθημα χωρίς βιβλία, μέσα σε κτήρια πολλές φορές ετοιμόρροπα. Και με εμάς καθημερινά να βιώνουμε το «εξεταστικό-κάτεργο», να χάνουμε τη ζωή μας ανάμεσα σε σχολείο και φροντιστήρια, με μόνιμο άγχος να ανταποκριθούμε στα ατελείωτα που μας ζητάνε, με μια μόνιμη αίσθηση ότι πράγματα δικά μας μένουν πίσω.

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΙΟΥΛΗ 2007

Η σημερινή συνάντηση πραγματοποιείται εν μέσω μιας περιόδου στην οποία η πολιτική συζήτηση για μια ενιαία εκλογική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές έχει ανοίξει με ιδιαίτερα έντονο τρόπο. Στον πυρήνα της όλης συζήτησης και αντιπαράθεσης βρίσκεται το ευρύτερο από τις εκλογές ζήτημα της φυσιογνωμίας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που καθορίζεται από το περιεχόμενο και τις πρακτικές της, καθώς είναι ζητούμενη η ενιαία πολιτική έκφρασή της σε κεντρικό επίπεδο.

Πρωτομαγιά 2007

Ο γιορτασμός και της φετινής εργατικής Πρωτομαγιάς πραγματοποιείται σε περίοδο γενικευμένης αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου και συνολικής αντιδραστικής στροφής του πολιτικού συστήματος και όλων των βασικών πυλώνων της αστικής εξουσίας σε όλο τον κόσμο. Η έκρηξη όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού, η γιγάντια εκμετάλλευση των εργαζομένων και η καταστροφική λεηλασία της φύσης από τις πολυεθνικές βιομηχανίες και τους τραπεζικούς κολοσσούς δημιουργούν τεράστιο χάσμα πλούτου-φτώχειας, ολοένα και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και τα συμφέροντα της «ανάπτυξης» και του ανταγωνισμού. Τα χαρακτηριστικά πλέον σημάδια οικονομικής κρίσης, οδηγούν σε πρωτοφανή στρατιωτικοποίηση τις οικονομίες των μεγάλων κρατών, αναβάθμιση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των επεμβάσεων και των εθνικισμών, σε νέα Γκουαντάναμο και «μεγάλους αδελφούς», σε ραγδαία μείωση των κοινωνικών δαπανών και μαζική παραγωγή ανέργων, υποαπασχολούμενων και μεταναστών.

Α. Εισαγωγή

Oι φοιτητικοί- εκπαιδευτικοί αγώνες –που έχουν στοιχεία των αναμετρήσεων του μέλλοντος αλλά και αποτυπώματα της δικής μας συμβολής- έφεραν στο προσκήνιο ψήγματα της λογικής μας για τη μαχητική εργατική αντιπολίτευση και το αριστερό αντικαπιταλιστικό μέτωπο στη νεολαία κι ανέδειξαν την ύπαρξη μιας αξιοσημείωτης ζώνης που αναζητά σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Tα δεδομένα αυτά ενισχύουν στο δυναμικό μας την αίσθηση ότι η προσπάθεια της ν.KA μπορεί να συνδεθεί με πραγματικές κοινωνικοπολιτικές διεργασίες και να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός αισθητού επαναστατικού ρεύματος στη νεολαία και στους εργαζόμενους.

H πραγματικότητα αυτή υπογραμμίζει με έμφαση τις μεγάλες δυνατότητες αλλά και τις αντίστοιχες ευθύνες του εγχειρήματός μας. Θέτει επί τάπητος κρίσιμα ζητήματα και ερωτήματα, που ξεπερνούν τα μέχρι τώρα όρια της δράσης μας. Ανεβάζει σε άλλο επίπεδο τον πήχη της αναμέτρησης, καθώς και το εύρος και το ύψος των καθηκόντων μας. Και, το κυριότερο, επιβάλλει «αλλαγή ταχύτητας» και ποιότητας δουλειάς στην κατεύθυνση της στρατηγικής ενοποίησης και της πολιτικής- οργανωτικής ανασυγκρότησης της οργάνωσης μας ώστε να ανταποκριθούμε με τον αποτελεσματικότερο τρόπο στις απαιτήσεις της περιόδου.

ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΡΓΑΣΙΑ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ!

Όταν οι αγώνες γράφουν ιστορία...

Τα ποτάμια των απεργών και διαδηλωτών που κατακλύζουν εδώ και μήνες τους δρόμους φέρνουν στο προσκήνιο την ελπίδα και τη δυνατότητα να σπάσει το «σιδερένιο κλουβί» της συντηρητικής πολιτικής. Ο διαρκής μαχητικός αγώνας των δασκάλων, των φοιτητών, των μαθητών, των καθηγητών, δείχνει ότι όχι μόνο «δεν πάει άλλο», αλλά ότι μπορεί και πρέπει να «πάει αλλιώς». Αλλιώς στους αγώνες. Αλλιώς στην πολιτική. Αλλιώς στη ζωή. Με τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας να βγαίνουν απ΄ το όνειρο και να γίνονται δύναμη για την πράξη του σήμερα.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Η φετινή Πρωτομαγιά είναι περισσότερο από άλλες φορές αφιερωμένη στη νεολαία, στη νέα βάρδια της εργατικής τάξης. Σε μια χρονική στιγμή που συσσωρεύονται μεγάλες δυσκολίες για τους νέους στην εργασία και την παιδεία, νέες πολεμικές απειλές και το διαρκές αντιδραστικό πραξικόπημα του κεφαλαίου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι το προσκήνιο δεν ανήκει στα ερπυστριοφόρα άρματα του μαύρου μπλοκ του κεφαλαίου και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού και ότι κάτι κινείται στο κοινωνικό υπέδαφος.

Μπορεί και οι κοινωνικοί σεισμοί να μην προβλέπονται με ακρίβεια, ωστόσο όλες οι προϋποθέσεις ανάφλεξης είναι παρούσες. Τη φετινή Πρωτομαγιά για τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε όλο τον κόσμο συνοδεύει ένα σπουδαίο μήνυμα ανατροπής. Οι νέοι της Γαλλίας σήκωσαν ανυπόταχτη σημαία κι έδωσαν ένα μεγάλο μάθημα ενότητας και αγώνα, μαζί με την εργατική τάξη, για την επιβολή μιας συγκεκριμένης ήττας της αστικής πολιτικής στη χώρα τους.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΑΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – Ε.Ε. - ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΜΕΤΩΠΟ – ΠΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

Στο φετινό Πολυτεχνείο η ζωντανή μνήμη της εξέγερσης ενώνεται, με τα σκιρτήματα των εργατικών και νεολαιίστικων κινημάτων κατά του κεφαλαίου, με τις αναζητήσεις για μια σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική. Η πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ., με τη στήριξη της συναινετικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ και με την αξιοποίηση των αντεργατικών και αντιλαϊκών κατευθύνσεων της Ε.Ε., επιχειρεί να κάνει πράξη τα πιο τολμηρά σχέδια του κεφαλαίου: νέες βαθύτερα εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας, διαρκώς καθηλωμένοι μισθοί, παράδοση των πάντων στην ιδιωτική ιδιοκτησία, αντιδραστική αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος, της παιδείας, της υγείας. Απέναντι σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, οι ελπίδες και οι πόθοι για μια καλύτερη ζωή συνδέονται περισσότερο από ποτέ με την απαίτηση και τη δυνατότητα μιας ριζικής κοινωνικής αλλαγής. Ο αγώνας για την ανατροπή σήμερα της αστικής πολιτικής σε κάθε ζήτημα, χώρο, μέτωπο και σε συνολικό πολιτικό επίπεδο είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να πετυχαίνει άμεσα την αναβολή, το μπλοκάρισμα, τη ματαίωση και την ανατροπή των αντιδραστικών επιλογών των κυρίαρχων δυνάμεων.

Η αντεργατική επίθεση της ΝΔ και η απάντηση απ΄ τη σκοπιά του νέου εργατικού κινήματος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εργατική τάξη βιώνει σήμερα, στο σύνολό της, μια απίστευτης έκτασης επίθεση στα δικαιώματά της. Η αλαζονεία του πρωθυπουργού στις εξαγγελίες της ΔΕΘ, το καυτό καλοκαίρι των δομικών μεταρρυθμίσεων και ο ψυχρός( δε δίνεται ούτε καν επίδομα θέρμανσης…)χειμώνας που επίκειται είναι οι πιο σαφείς ενδείξεις της βίαιης προσαρμογής στη βαρβαρότητα της δίχως όρια ανταγωνιστικότητας. Αυτό το αντεργατικό πραξικόπημα της κυβέρνησης της ΝΔ αποτελεί έκφραση της συνολικής ανάγκης του συστήματος, του κεφαλαίου και της ΕΕ για βάθεμα της εκμετάλλευσης και νέο συνδυασμό απόσπασης υπεραξίας. Η κρίση υπερσυσσώρευσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και οι απαιτήσεις του κεφαλαίου για την αναπαραγωγή του καθιστούν την ανάγκη αυτή αδήριτη και μοναδική επιλογή στην προσπάθεια να περιοριστούν οι επιπτώσεις της κρίσης για τους κεφαλαιοκράτες. Η επίθεση έρχεται να καθυποτάξει με τον πιο βίαιο τρόπο τόσο την εργατική τάξη των βιομηχανικών κλάδων όσο και το προλεταριάτο των σύγχρονων συνδυασμών χειρωνακτικής – πνευματικής εργασίας(στη βάση της νέας σχέσης επιστήμης και παραγωγής), των επιχειρήσεων και υπηρεσιών αιχμής. Η ανάγκη λοιπόν συνολικής απάντησης – αντεπίθεσης και ενιαίας έκφρασης της κατακερματισμένης εργατικής τάξης έρχεται με τον πιο έντονο τρόπο στο προσκήνιο. Οι κινητοποιήσεις του καλοκαιριού και της ΔΕΘ ήταν σίγουρα ένα πρώτο βήμα και οι επόμενες οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Τριανταένα χρόνια μετά και το φάντασμα της εξέγερσης του Νοέμβρη, που εξακολουθεί να εμπνέει χιλιάδες νέους, αποτελεί την απόδειξη ότι οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας μπορούν να κάνουν τα πράγματα να πάνε αλλιώς, εξακολουθεί να τρομάζει τους κυβερνώντες και τους εξουσιαστές, γιατί αποδεικνύει ότι στην ιστορία δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι το βαθύ σκοτάδι της υποταγής διαλύεται όταν βγουν στην επιφάνεια τα υπόγεια ρεύματα της αμφισβήτησης και οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν ότι οι αγώνες τους μπορούν να νικήσουν.

Η ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ

Τριανταένα χρόνια μετά και κάθε έξι μήνες οι διάφοροι ειδικοί αναγγέλλουν το τέλος της μεταπολίτευσης. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δικαίωση του Πολυτεχνείου ήταν η επιστροφή του Καραμανλή, η άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ, η συνθηκολόγηση της καθεστωτικής αριστεράς, η ισχυρή Ελλάδα των εκστρατευτικών σωμάτων, της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ, της Ολυμπιάδας και της δικτατορίας του κεφαλαίου και των αγορών. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι το "έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ" έπαψαν να είναι επίκαιρα, τη στιγμή που οι αμερικάνοι και οι σύμμαχοι τους αιματοκυλούν το ΙΡΑΚ, που το Ισραήλ χτίζει το δικό του απαρτχάιντ με το τείχος του αίσχους... Όμως δεν πείθουν κανέναν...

1. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών συνολικά στην Ευρώπη αναδεικνύουν με ιδιαίτερη ένταση την κρίση νομιμοποίησης της Ε.Ε. αλλά και την αδυναμία να εκφραστεί μια ανατρεπτική-αντικαπιταλιστική προοπτική για τα κινήματα και την συγκρότηση μιας άλλης επαναστατικής αριστεράς. Ταυτόχρονα δρομολογούνται μια σειρά αντιδραστικές αλλαγές σε διεθνές και εθνικό πεδίο: Το ευρωσύνταγμα, οι νέες αλλαγές σε παιδεία-εργασία (Λισσαβόνα-Μπολόνια), οι τρομονόμοι, συνολικά η επίθεση στα νεολαιίστικα και εργατικά δικαιώματα είναι στην πρώτη γραμμή της «ατζέντας» των κυβερνήσεων και όλων των «προοδευτικών» και συντηρητικών αποχρώσεων της αστικής πολιτικής σε Ευρώπη και Αμερική. Στο φόντο των επερχόμενων αναμετρήσεων αλλά και του αντίκτυπου της Ιρακινής αντίστασης και της Ιντιφάντα κλιμακώνεται η θωράκιση του συστήματος από τις κοινωνικές αντιστάσεις και η ανάπτυξη νέων αντιδραστικών μέτρων.

Στόχος του κεφαλαίου είναι να αξιοποιηθούν τα «κεκτημένα» της προηγούμενης περιόδου στην κατεύθυνση ενός νέου γύρου λεηλασίας του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Μια επίθεση που πια δεν αρκείται στις αλλαγές στην διαδικασία της παραγωγής αλλά τις τοποθετεί στον πυρήνα της αντιδραστικής «επανίδρυσης» του κράτους και των πολιτικών συστημάτων. Η νέα φάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού καλύπτεί πια με πιο φανερό και διακριτό τρόπο και το ζήτημα της πολιτικής (κράτος, κόμματα, εθνικό και διεθνές θεσμικό πλαίσιο), διαμορφώνοντας το πεδίο υποταγής των εργαζομένων και της νεολαίας στους «μονόδρομους» του συστήματος, κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης και της διογκούμενης λαϊκής αγανάκτησης. Στην Ελλάδα αυτές οι τάσεις εμφανίζονται ενισχυμένες μετά και το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών που, μαζί με την Ολυμπιάδα και τις «συνέπειες» της θα επιχειρηθεί να αξιοποιηθούν για την επίθεση στους εργαζόμενους και τη νεολαία που ετοιμάζει από Σεπτέμβρη η Ν.Δ με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ.

H μάχη των φετεινών εκλογών διεξάχθηκε στον απόηχο των βουλευτικών εκλογών, το αποτέλεσμα των οποίων άλλοι επιχείρησαν και κατάφεραν ως ένα βαθμό να επιβεβαιώσουν, και άλλοι να διαψεύσουν εν όψει και των ευρωεκλογών. Με μια νέα κυβέρνηση που, ενώ χαίρει περιόδου χάριτος από το ΠΑΣΟΚ και την καθεστωτική Αριστερά, χωρίς να έχει κατεβάσει ακόμα νομοσχέδια, που θα την φέρουν πιο κοντά στην υλοποίηση του προεκλογικού της προγράμματος (ιδιωτικά πανεπιστήμια, αξιολόγηση σχολείων και σχολών, περιστολή του ασύλου κλπ) έχει ήδη δείξει τα «δόντια» της (δηλώσεις υπουργού Παιδείας, συνάντηση Παναγιωτόπουλου με τον ΣΕΒ κλπ). Παράλληλα, το «όχι» στο σχέδιο Ανάν, που έβαλε φρένο στα σχέδια ΗΠΑ και ΕΕ για τη μετατροπή της Κύπρου σε ορμητήριο των πολεμικών τους επιχειρήσεων στην περιοχή, που φλέγεται από την ηρωική Ιρακινή αντίσταση και την Παλαιστινιακή Ιντιφάντα, συνετέλεσε στο γεγονός να διεξαχθούν οι φοιτητικές εκλογές με κεντρικά πολιτικά ζητήματα στο επίκεντρο. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την Ολυμπιάδα, που «έρχεται για να μείνει» (ελαστικές εργασιακές σχέσεις, κατασταλτικά μέτρα, περιβαλλοντική καταστροφή) διαμορφώνουν μια νέα κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό όπου ζητείται αντιπολίτευση.

Αντί προλόγου……

Μετά από μια δεκαετία έντασης της αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου, συνεχών πολέμων και επεμβάσεων, όξυνση των κρισιακών φαινομένων στην οικονομία και την πολιτική βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα φάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι τόσο η νέα αντιδραστική στροφή σε όλα τα πεδία της κοινωνία που επιχειρεί να αξιοποιήσει με επιθετικό τρόπο τα «κεκτημένα» της προηγούμενης περιόδου (εργασία, εκπαίδευση, αυταρχισμός, πόλεμος, περιβάλλον κ.α) όσο και η ανάπτυξη με πιο μαζικά χαρακτηριστικά αγώνων και αντιστάσεων της νεολαίας, των εργαζομένων και των λαών (αντιπολεμικά κινήματα, αγώνες για το ασφαλιστικό, Ιντιφάντα, Ιρακινή αντίσταση). Κρίσιμη πλευρά αυτής της νέας φάσης είναι η αντιδραστική σύνδεση εθνικού-διεθνικού, η βαθύτερη διαπλοκή της εθνικής και διεθνικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων, η ένταση των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Σήμερα περισσότερο από ποτέ φαίνεται ο πραγματικός ρόλος των διεθνών οργανισμών (ΟΗΕ,ΝΑΤΟ,ΔΝΤ,ΠΟΕ κ.α) και των «ειρηνευτικών» πρωτοβουλιών (Κύπρος, Παλαιστίνη, Ιράκ, Βαλκάνια) που ενισχύουν την κυριαρχία των αστικών τάξεων πρώτα από όλα απέναντι στους «δικούς» τους εργαζόμενους. Η γενίκευση των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων, όπως η ΕΕ, έχει σημαντικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις και αποτελεί βασικό μοχλό προώθησης των αντεργατικών μέτρων και της αυταρχικής μετάλλαξης του κράτους και του πολιτικού συστήματος.

Τα χαρακτηριστικά αυτά διαμορφώνουν νέες δυνατότητες για την ανεξάρτητη συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής πάλης πρώτα από όλα στο εθνικό αλλά και στο διεθνές πεδίο όπως δείχνουν και οι κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Δυνατότητες βέβαια που δεν μπορεί παρά να κριθούν από την ίδια την εξέλιξη της ταξικής πάλης μπροστά και στα μέτωπα της επόμενης περιόδου. Η ανάπτυξη ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος ρήξης και ανατροπής με το μεσαίωνα του σύγχρονου καπιταλισμού αναδεικνύει το ζήτημα της πάλης ενάντια στις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις (και ιδιαίτερα ενάντια στην Ε.Ε στην Ελλάδα) σε αναγκαία πλευρά του επαναστατικού αγώνα για την ανατροπή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, κόντρα στην υποταγή των νεολαιίστικων και εργατικών συμφερόντων στον πιο «ειρηνόφιλο» εκμεταλλευτή η στην αυτοτελή «εθνική» ανάπτυξη της «λαϊκής οικονομίας» στο έδαφος του καπιταλισμού. Μόνο ο επαναστατικός αγώνας «μέχρι το τέλος» η ανατροπή των διεθνών κεφαλαιοκρατικών οργανισμών και των ολοκληρώσεων, που είναι αντιδραστικοί από τη φύση τους, μπορεί να δώσει αποτελεσματική πάλη και ενάντια στις «συνέπειες» και τα επιμέρους αντιλαϊκά μέτρα που προωθούνται και να συμβάλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση ενός νέου διεθνισμού των νεολαιίστικων και εργατικών αναγκών, των αντικαπιταλιστικών αγώνων.

Μπροστά στα συγκλονιστικά γεγονότα που ζούμε τα τελευταία χρόνια, την εμπειρία από τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ελληνική προεδρία αλλά κυρίως μπροστά στα μέτωπα που παραμένουν ανοιχτά (Λισσαβόνα, ΚΑΠ, ευρωσύνταγμα, ευρωστρατός, διεύρυνση Ε.Ε, Κυπριακό κ.α) είναι ανάγκη να συζητήσουμε και να δράσουμε για το ζήτημα των ολοκληρώσεων και ειδικά της Ε.Ε με αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. Σε μια τέτοια προσπάθεια θέλουμε να συμβάλλουμε και με το συγκεκριμένο κείμενο, στη κατεύθυνση των θέσεων της ν.Κ.Α και της απόφασης της 3^ης συνδιάσκεψης και των αναλύσεων του ΝΑΡ για το διεθνές πλέγμα του κεφαλαίου, τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και την πάλη ενάντια στην Ε.Ε. Στόχος μας είναι να συνοψίσουμε βασικές πλευρές της ανάλυσης και της γραμμής μας για το διεθνές πλέγμα και τις ολοκληρώσεις, όπως αποτυπώνονται στα κείμενα και την παρέμβαση της οργάνωσης μας αλλά κυρίως να δούμε αυτές τις πλευρές στο φως των σημερινών εξελίξεων και τη σημασία τους για τα κριτήρια της αντικαπιταλιστικής- αντιΕΕ πάλης. Με αφετηρία αυτή τη συζήτηση και με την πρόσφατη συγκρότηση της ιδεολογικής επιτροπής του Κ.Σ μπορούμε να κάνουμε ένα πρώτο αποφασιστικό βήμα στην ενίσχυση της ιδεολογικής-θεωρητικής δουλειάς και παρέμβασης της ν.Κ.Α με πιο συστηματικό και μόνιμο τρόπο.

Η Ιδεολογική επιτροπή του Κ.Σ της ν.Κ.Α

17/5/2004

1 ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που εντείνεται η αντεργατική επίθεση του κεφαλαίου σε όλα τα μέτωπα και σε όλα τα επίπεδα – εθνικό και διεθνές. Η απειλή της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης με επικεφαλής της ΗΠΑ κατά των αγωνιζόμενων λαών μεγαλώνει. Ταυτόχρονα νεολαιίστικες και εργατικές αντιστάσεις καθώς και οι αντιϊμπεριαλιστικές διαθέσεις και εκδηλώσεις αναπτύσσονται οξύνοντας και τα κρισιακά φαινόμενα του καπιταλισμού. Καταγράφεται με όλο και μεγαλύτερη σαφήνεια η ανάγκη και ταυτόχρονα η υπαρκτή δυνατότητα συγκρότησης ενός νέου αντικαπιταλιστικού εργατικού κινήματος και μιας άλλης επαναστατικής αριστεράς της κομμουνιστικής απελευθερωτικής προοπτικής.

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ

Εργαζόμενοι-Εργαζόμενες, νέοι και νέες!

Η φετινή Πρωτομαγιά συμπίπτει με σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Οι αγώνες των εργαζόμενων και των λαών σε όλη τη γη ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα, η ηρωϊκή Ιρακινή αντικατοχική αντίσταση, η απομάκρυνση της κυβέρνησης του πολέμου στην Ισπανία, η ακατάβλητη Παλαιστινιακή Ιντιφάντα και το πρόσφατο μεγάλο Όχι του Κυπριακού λαού ενάντια στο ιμπεριαλιστικό ευρωδιχοτομικό σχέδιο Ανάν, δείχνουν ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Δείχνουν, ότι η καπιταλιστική ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη μπαίνει σε κρίση και μαζική αμφισβήτηση, ότι μπορεί να ανατραπεί με τους αποφασιστικούς αγώνες των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαών, με ένα αναγεννημένο και ανατρεπτικό εργατικό κίνημα, με μια άλλη, αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά.Αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός αποπνέει από παντού κρίση, παρακμή και βαρβαρότητα. Αποκτά βαθύτερα αντιδραστικά χαρακτηριστικά σε όλες τις πλευρές του και γι αυτό απαιτείται συνολική εργατική, λαϊκή και διεθνιστική συσπείρωση για την ανατροπή του.